Minimalisme en mentale gezondheid.

Deze week keek ik naar “Zorgen voor mama” op VRTnu. Kort samengevat: in het programma gaan een straathoekwerker en een sociaal werker binnen bij gezinnen die het moeilijk hebben met het dagelijkse leven. Hun hulp gaat van “ondersteuning in de zoektocht naar werk” tot “opvoedingstips”. Kristel (de zwarte van oud-K3) praat het hele verhaal aan elkaar en vormt de connectie tussen de gezinnen en de hulpverleners. Uiteraard blijft het een televisieprogramma en dat wijkt altijd wel lichtjes af van de realiteit, maar de basis vind ik wel goed gevonden.

In aflevering 3 krijgt Karina -een alleenstaande mama met 4 kinderen- hulp om haar tuin rommelvrij te krijgen. Het viel me op dat de dame in kwestie het moeilijk had om afstand te doen van haar materiaal ook al kon de kijker vanuit zijn zetel zien dat het meeste gerief niets waard was, voor haar was het dat wel. Toch pakte ze alles aan met enkele vrienden en werd een volle aanhangwagen naar het recyclagepark gebracht. Achteraf gaf ze aan opgelucht te zijn dat de rommel weg was.

Het is niet eenvoudig om dingen los te laten. Gewoontes, materiaal, gedachtenpatronen. Sommige ideeën zitten al sinds de kindertijd ingebakken en krijg je er niet uit zonder jezelf grondig te formatteren. Uit ervaring kan ik ondertussen wel zeggen: materiaal loslaten zorgt wel degelijk voor mentale rust. Mijn huis is verre van leeg maar er weegt geen rommel op mijn gemoed.

Echt? Ga je nu beweren dat mijn mentale gezondheid afhangt van de hoeveelheid gerief die ik in huis heb? Neen. Het is niet zo zwart-wit.

Momenteel volg ik een opleiding tot burn-out coach. Het is niet mijn bedoeling om hiermee direct aan de slag te gaan in de praktijk. Daarvoor heb ik nog veel te weinig handvaten. Ik ben me momenteel aan het inlezen, aan het luisteren naar mensen die zich in een burn-out bevinden en de theorie aan het toetsen aan de praktijk. Ik heb dus 0,0 ervaring, niet met een burn-out zelf, niet met de begeleiding van iemand in een burn-out. Maar ik spijker aan mijn luistertechnieken en ik sprokkel ervaringen en dat is momenteel het enige wat ik ermee doe.

In gesprekken met mensen met een burn-out komt vooral voor dat ze “actief rust moeten inbouwen”, ik weet het, het klinkt heel tegenstrijdig. Maar rust gaat hand in hand met minimalisme. Het is “minder doen” “minder willen” “minder moeten”. Het loopt dus naadloos over naar zorgen voor je mentale gezondheid. Nooit eerder waren we collectief zo druk bezig met vanalles. Lockdown één in maart 2020 was voor sommige mensen op dat gebied een eyeopener.

In de lectuur rond burn-out komt ook heel regelmatig het volgende thema aan bod: “Rust in je huis, rust in je hoofd”. In het boek “101 antwoorden op stress en burn-out” van Luc Swinnen en Dirk Coeckelbergh wordt onder het hoofdstuk “Tijdens de burn-out” de vraag gesteld “Moet ik mijn rommel opruimen?” Van mij moet je juist niets. Zeker niet als je een burn-out hebt. Maar ik ben wel van mening dat het opruimen van je huis kan helpen om je hoofd zuiver te maken. Om de ruimte te creëren die je nodig hebt om tot rust te komen. Rommel weegt op je brein. En ik heb het in dit geval niet over: alles in gelabelde bakjes stoppen. Ik zie veel opruimvideo’s waarin gerief mooi georganiseerd wordt in kleurrijke doosjes. Maar het is daarmee niet weg. Het blijft aanwezig in je leven. Ga je dat materiaal nog gebruiken? Als je het niet gebruikt hebt in de laatste jaren, ga je dat dan ook nog in de komende jaren doen? Dat materiaal legt gewicht op je leven. En soms is het nodig om afscheid te nemen van bepaalde ideeën die je over jezelf en je toekomst hebt.

Kun jij gemakkelijk afstand doen van je materiaal?

5 gedachten over “Minimalisme en mentale gezondheid.

  1. Interessant!

    Ik kan moeilijk afstand nemen van dingen merk ik. “Het zal ooit wel eens van pas komen” denk ik dan vaak.

    Like

  2. Het is een beetje afhankelijk van de dag en je gemoedsrust. Op sommige dagen kieper ik bijna alles weg (bij manier van spreken), en op andere kan ik echt van niets afstand doen.

    Like

  3. ‘Outer order, inner calm’ is iets wat zeker waar is hier. Ik word onrustig van rommel en spullen, maar opruimen / minimaliseren is tijdens mijn burn-out nu precies nog een té grote berg waar ik over moet. Het fysieke aan opruimen lukt me (nog) niet, of ’t is in heel kleine stukjes tegelijk…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s