Rommel – Brihang

Ik zoek de weg in mijn eigen rommel
Soms ziek het nie meer zo goe voor me
We sorteren en we schommelen
Strijken glad en we verfrommelen

We vloeken “godverdomme”
Mo we vegen het onder de kast
Onder de lade van je zorgen
En de lade van ballast

En we stapelen alles op zodat het in je garage past
En soms zoek je iets, ma vinjet nie
En jeddet nog ma just in jen handen gehad
Tlig voor je neus en het blinkt in het licht
Tstaat er al lang ma je ziedet nie meer
Ma ajet zoe wegpakken, zieje pas wa voor een prachtig ding dat het is

Pak het vast, gooi het weg
Laat het los, laat het los
Ookal eddet zoveel moeite gekost, laat het los
Pak het vast, gooi het weg
Laat het los, laat het los
Ookal eddet een miljoentje gekost, laat het los

Ik zie schoonheid misschien in iets
Waar da gie het nie in zit
Der zit schoonheid in iets kiezigs
Of in je slechtste fantasieën
Ah de schoonheid van verlangens
En de schoonheid van bedrog
Of asje voor iets liegt en je moe je wringen in een bocht

Zelfs je allerduurste woorden in kostuum schieten tekort
En je weet nie meer wa zeggen en je beseft dat de waarheid e gewonnen
En dan staje daar, me je voeten tussen de rommel
En tussen alles wa daje in je leven al et laten slingeren op de grond

Pak het vast, gooi het weg
Laat het los, laat het los
Ookal eddet zoveel moeite gekost, laat het los
Pak het vast, gooi het weg
Laat het los, laat het los
Ookal eddet een miljoentje gekost, laat het los

Ookal eddet zoveel moeite gekost
Ookal eddet een miljoentje gekost
Ookal eddet je de liefde gekost
Ookal eddet je leven gekost
Laat het los

website Brihang

bron lyrics

Meer moet dat niet zijn.

De voorbije week had ik twee nachtdiensten. Er was niemand aanwezig bij mijn thuiskomst dus het was muisstil (#zalig). Maar wat mij vooral opviel: het was opgeruimd. Ik had eerder al de gewoonte aangekweekt om mijn keukentablet blanco te houden waardoor ik nu veel vlugger dan vroeger alles aan de kant doe. In mijn hoofd moet die tablet er blanco uitzien dus als dat niet zo is probeer ik dat beeld altijd te bekomen. Het is iets waar ik constant alert voor moet zijn maar het loont. De tafel die we enkele weken geleden aan de kant hebben gezet zorgt ook voor meer orde. Het was een dumpplek voor alles wat we kwijt moesten. Door alles rommelvrij te houden is er meer ruimte in mijn hoofd (en mijn leven) om iets anders te doen. Ik hoef niet eerst de tafel tot op een aanvaardbaar niveau op te ruimen, er moeten geen kranten verzameld worden en er ligt niets te slingeren dat mijn aandacht wegzuigt. Outer order inner calm is nooit eerder zo sterk aanwezig geweest bij mij.

Vandaag is mijn vrije dag. Sinds mijn echtgenoot ook in de zorg werkt hebben we tijdens onze werkende weekends minder tijd voor elkaar maar dat compenseren we wel door eens een dagje samen thuis te zijn. Vandaag splitsten we de dag op: tijd voor onszelf en tijd voor elkaar. Zo ging hij vanmorgen fitnessen en werkte hij voor zijn opleiding terwijl ik naar twee podcasts luisterde en ondertussen een gerechtje van Fieke uitprobeerde. De boodschappen besloot ik vandaag te voet en zonder afleiding te doen. Zonder koptelefoon of notificaties. Gewoon met mijn gedachten en mijn blik op wat om me heen gebeurt. Ik vind het zalig om mijn gedachten eens te laten varen. Om alles wat in me opkomt over me te laten stromen. En soms word ik afgeleid door compagnons onderweg waar ik met veel liefde mijn smartphone wel voor bovenhaal:

De zon op mijn snoet, enkel het geluid van mijn voetstappen en een voorbijrazende fietser op het grindpad. Meer heb ik echt niet nodig om opgeladen verder te gaan met mijn dag.

In de namiddag kozen we voor een uitstapje naar een taartjesshop. Content dat ik voor mijn verjaardag een belevingsbon kreeg, het vooruitzicht aan een taartje met een koffie was voor mij al even ontspannend als het taartje zelf denk ik.

De dag sluit ik straks af tijdens een avondwandeling met een vriendin en misschien nog een frietje van het frietkot….als we niet verkeerd wandelen weliswaar!

Zes items die ik niet zou minimaliseren.

Doorheen de laatste drie jaar ben ik niet alleen gaan minimaliseren maar ik ben ook beter gaan nadenken over de aankopen die ik dan wel doe. In mijn ogen wordt in dit gezin nog altijd teveel aangekocht wat achteraf nodeloos bleek te zijn. Tegelijk zijn er ook aankopen geweest die bij nader inzien veel eerder moesten gebeuren. Ik denk maar aan de aanschaf van het meubeltje waar ik as we speak (as we write) aan zit: mijn eigen bureautje. Voor mij is het een openbaring dat ik niet meer als een nomade hoef te slepen met mijn laptop en eerst ergens een plekje moet vrijmaken om hem te installeren, het liefst dicht bij een stopcontact. Nu heb ik alles aan en bij, ik kan meteen aan de slag en ik zit in niemands’ weg.

Dus ja, soms koop ik wel eens iets wat me enorm content maakt. Ik denk hierbij ook aan:

– Mijn steampod

Een steamwat? Een steampod is als het ware een stijltang met een waterreservoir aan. Een beetje als een stoomstrijkijzer. Als ik mijn haar met de steampod behandel komt er stoom vrij uit het toestel waardoor het minder vlug beschadigd is. Mijn haar is nogal weerbarstig, het is veel minder gereserveerd dan ik zelf ben. Het krult niet echt maar het is ook niet sluik. Als het een goeie dag heeft kan ik wel leven met mijn golvend haar maar meestal is het een muizennest en ga ik toch aan de slag met de steampod. Het voordeel is ook dat ik het gemiddeld twee keer minder hoef te wassen omdat het er een aantal dagen best OK uit ziet na een steampodbeurt.

– Een noise cancelling headphone

Ik noem het nog altijd “de beste aankoop van het jaar 2020”. Ik heb anderhalf jaar getwijfeld en geld in potjes gestoken om hiervoor te sparen maar uiteindelijk heb ik hem besteld zonder er nog langer over na te denken. Deze koptelefoon verdient een lofzang op zichzelf maar die schreef ik eerder al op mijn andere blog.

– Lederen All Stars

You see me, you see All Stars. Ik draag ze dag in, dag uit om te werken maar ook in mijn vrije tijd. Ik kies resoluut voor Converse omdat ik het meest content ben van dat merk. Ze zijn eerder duur maar ze ontgoochelen nooit! In de winter draag ik het hoge model en in de zomer de lage sneakers.

– Mijn plantjes

Sinds we in dit huis wonen ben ik een crazy plantlady geworden. Doordat hier veel licht binnenvalt kan ik mijn planten een beter leven schenken. “Ze jeunen under” zeggen mijn plantladyfriends onder elkaar. Maar ze jeunen zich hier echt. Ik heb ook lang gewerkt aan een goed regime om ze water te geven en dat ging met vallen en opstaan. Er waren rouwvliegplagen en bladluizen die ik moest bestrijden maar ze blijven overeind.

Als ik in het Groencenter in Ieper binnenstap ben ik dan ook compleet verloren met mijn minimalistische mindset. Ik heb er ALTIJD iets mee wat ik niet nodig heb. Maar kun je ooit teveel planten hebben eigenlijk?

– Wenskaartjes

Ik verstuur en ontvang graag kaartjes dus het is altijd een plezier als ik door mijn voorraad zit want wenskaartjes brengen zoveel plezier in het leven. ’t Is toch tof om een kaartje te krijgen? De zoektocht naar inspirerende kaartjes vind ik minstens even gezellig. Volgende week bestel ik er hier wel eens.

– Google chromecast en de iPad

Onze televisie is er één van de allereerste smartTV’s maar zoals je wel weet zijn die dingen démodé van het moment je ze aankoopt. We hebben geen televisie abonnement meer maar streamen alles via de iPad naar de TV via de Chromecast. De kinderen kijken veel op de tablet naar wat ze willen maar als zij in bed zitten streamen we Netflix, VRTnu of VTMgo op de TV. Het gebeurt ook wel dat we een YouTubemarathon optredens bekijken met ons vier. Ik krijg kippenvel als ik via YouTube Queen zie optreden op het groot scherm en Linus roept altijd dat hij zijn favoriete liedje wil zien.

Zijn er items die jij ooit kocht die je veel eerder had moeten kopen? Of omgekeerd: grote missers?

Replay & reply

Ik hou er wel van dat een blog interactief is. Reacties zijn een grote meerwaarde, bedankt daarvoor. Over sommige reacties blijf ik verder nadenken. In deze Replay & reply pik ik in op een comment. Don’t worry, ik blijf altijd vriendelijk 😉 ik ben zelf heel erg zoekend in het minimalisme.

Deze reactie van Bentenge op de vorige blogpost bleef even hangen:

Wat Bentenge schrijft is heel herkenbaar. “Ik kan dat toch niet wegdoen?” Veelal komen er een één of meerdere antwoorden aan bod waarom je iets niet mag wegdoen. “Het heeft veel geld gekost” of “Stel dat ik het nog nodig heb” zijn de meest voorkomende redeneringen.

Dus, Bentenge, ik probeer een tweede antwoord te formuleren op je comment. Het eerste antwoord dat ik gaf was:

“Ja, dat wegdoen is niet zo evident hé. Bij mij was het in één keer de korte pijn, en dan viel die pijn al bij al eigenlijk wel heeeel goed mee”

Dit was in eerste instantie vooral een empathische of emotionele reactie. Ze is daarom niet minder waar maar nu ik erover nadenk wil ik er wel nog iets aan toevoegen.

Sommige items kosten inderdaad heel veel geld en kun je niet zomaar gaan weggooien. Je wil niet dat het geld dat je ervoor hebt gegeven verloren is. Misschien moest je wel lang sparen voor je het had. Maar eens je het item hebt gekocht, dan is het geld gespendeerd. Dus of je het gerief nu houdt of niet, de originele som krijg je nooit meer terug. Ik hoop dat het zijn geld waard was. Soms, als je geluk hebt, kun je een item verkopen als je het niet meer gebruikt. Ervaring leert me dat iets verkopen niet altijd de meest eenvoudige handeling is. Je moet er foto’s van nemen, je moet het online zetten, er wordt gevraagd naar specificaties en garantiebewijzen. Mensen beslissen om iets over te kopen maar trekken op het laatste nippertje hun staart in. Kortom: er kan wat frustratie mee gepaard gaan. De tijd die je hierin investeert krijg je ook niet meer terug. Ik heb in het verleden wel al veel items verkocht waarbij alles heel vlot verliep, dus het kan twee kanten op. Iets weggeven of naar de kringloopwinkel brengen kost veel minder tijd en moeite en heeft hetzelfde effect, weliswaar zonder de compensatie. In de Kringloopwinkel wordt je gerief verkocht aan een kleine prijs en het promoot sociale tewerkstelling. Geef je het aan iemand die je kent, zorg dat dat deze persoon niet belast wordt met jouw gerief. Niet iedereen is tevreden met jouw afgedankte dvd-speler.

Een tweede reactie in dit opzicht: de waarde die je geeft aan je gerief. Bentenge schrijft dat hij de kennis die in de boeken zit niet zomaar wil weggooien. Tegelijk schrijft hij ook dat hij er nog weinig in leest. Ik ga er van uit dat hij de boeken heeft gelezen, dus de waardevolle kennis is dan reeds opgedaan. Als ik even aan een boek vasthoud stel ik mezelf altijd de vraag: “Ik heb het al die tijd dat ik het vasthield niet herlezen, zal ik dat ooit nog in de toekomst doen?” Boeken zijn een goed voorbeeld van gerief dat niet meer zoveel gebruikt wordt achteraf. “So many books so little time.” Ik lees al zoveel jaren maar in al die tijd heb ik nooit boeken herlezen, met uitzondering van kinder- en jeugdboeken. Er zijn gewoon zoveel steengoeie boeken, ik wil die eerst allemaal lezen! Bij non-fictie kan het wel voorvallen dat ik iets zou willen oprakelen “dat ik ooit eens heb gelezen in een bepaald boek”. Aan de andere kant is alle informatie die ik zoek maar een muisklik verwijderd. Waar men het in The Minimalists podcast over heeft: “The 20/20-rule” (neen, niet het befaamde jaar waarin we ons bevinden), dat is best toepasbaar. Twijfel je om iets weg te doen, denk dan: als ik dit binnen de 20 minuten kan vinden voor 20 euro dan is er geen reden om er aan vast te houden. Als je iets ècht nog nodig hebt kun je het altijd terug gaan kopen of zelfs lenen.

Er zal altijd een reden zijn om iets bij te houden, maar mijn ervaring leert me dat iets loslaten zoveel beter aanvoelt dan eraan vast te houden. De ruimte die vrijkomt is niet alleen fysiek maar ook mentaal een verlichting.

Bentenge, was ik wel vriendelijk genoeg? 😉

Vind jij het moeilijk om iets los te laten? Zo ja, hoe komt dat?

Inspiratie vond ik in deze blogpost.

En wat met boeken?

Had ik een Goodreads-challenge, dan stond ze nu op 35 van 20 boeken. Dit jaar las ik meer boeken dan ooit en het jaar is in mijn ogen nog maar halfweg (maar misschien moet ik die mening wel vlug herzien). Lezen is sinds een vijftiental jaar niet meer uit mijn leven weg te denken. Ik ben altijd bezig in twee of drie boeken tegelijk. Voor het slapengaan laat ik me liever meeslepen met een verhaal dan opgejut te worden door nieuwe ideeën, dus in bed kies ik voor fictie. De non-fictie hou ik voor overdag (de lijst kun je ook hier vinden). Ik beëindigde gisteren een klepper van bijna 500 bladzijden en breng deze (na drie verlengingen) terug naar de bib. Ik bezit ook wel enkele boeken. Het zijn er weliswaar veel minder dan vroeger. In het verleden had ik een Billy met 36 vakken waar de boeken in dubbele rijen stonden. Het was een ramp om die kast te kuisen want de bovenkant van de boeken stond dus stof te vergaren, iets wat wel wat schade heeft berokkend. Toen ik de Mechelse kast van mijn grootmoeder erfde moest ik vlug handelen want voor Billy was er geen ruimte meer. Ik gaf alle boeken weg. Door de kast uit de leefruimte te halen kwam er precies weer zuurstof in huis. In het begin deed het raar maar ik zou het nu niet meer anders willen. De kinderboeken stak ik in een kist waar ze gemakkelijk kunnen uit grijpen, deze boeken minimaliseer ik veel minder aangezien ze graag iets herlezen.

Waar haal ik dan nu mijn boeken?

  • Met stip op één: de bibliotheek. Ik probeer er een gewoonte van te maken om de kinderen regelmatig mee te nemen om redenen die ik niet hoef op te sommen denk ik.
  • Er worden boeken aan mij doorgegeven, iemand denkt aan me terwijl hij of zij het leest en leent het me. Soms mag ik het boek op mijn beurt ook doorgeven. Ik voel me geflatteerd als mensen dat doen zonder dat ik er iets over zeg op voorhand.
  • Via een maandabonnement op Kobo download ik boeken op de iPad of op mijn smartphone.
  • Geduld is een schone deugd. Soms heb ik de drang om meteen een boek te willen lezen, vroeger betekende dat: rushen naar de boekhandel. Nu heb ik een “Want To Read”-lijstje in Evernote. De bibliotheek in Ieper is hiervoor een geweldige plek, er komen heel regelmatig kakelverse boeken toe en aangezien ik wekelijks daar binnenloop is het al meermaals voorgevallen dat ik de eerste lener was. Mijn hart maakt letterlijk een sprongetje als ik daar één van de boeken van op mijn lijstje terugvind. Je kunt er ook altijd aankoopsuggesties achterlaten.
  • Ik krijg boeken cadeau. Veelal geef ik die boeken achteraf ook door op dezelfde manier als ik ze krijg. Zo maak ik nog iemand gelukkig.
  • Als je mij ooit een pagina ziet fotograferen in een boek, ik neem foto’s van stukken die me bijblijven of waar ik later nog iets aan kan hebben.

Het voelt letterlijk en figuurlijk als een verlichting om niet vast te houden aan al die boeken. Ze brengen me enorm veel vreugde maar ik hoef ze daarom niet te bezitten.

Heb jij veel boeken? Kun je er gemakkelijk van scheiden? Herlees je veel van je boeken?

Brantano-gekte

Het heeft enkele jaren geduurd eer ik die “drang naar meer” kwijt was. Het is pas sinds eind 2019 dat het is beginnen opvallen dat ik echt veranderd ben in mijn kijk op materiaal en de levenswijze die daarbij hoorde. Zo hoorde ik zaterdag verhalen van mensen die twee uur en half aanschoven aan de kassa van Brantano het voorbije weekend om toch maar iets in de uitverkoop te scoren. Drie uren van je dag kwijt, een berg kleren en schoenen rijker. Maar wat doe je dan met al dat gerief? Heb je daar überhaupt plaats voor? Ik kan er van genieten om door een winkel te lopen en een zwierige jurk te passen. Maar waar ik vroeger elk kleedje dat me enigszins paste ging kopen “omdat het in solden was” maak ik nu veelal de afweging “Zou ik hiervoor de volle prijs betalen?” is dit mijn geld wel waard als ik niet van plan was dit te kopen voor het volle bedrag? Veelal zijn impulsaankopen de dingen waar ik later minder respect voor heb. “Ik heb maar 10 euro betaald voor dit T-shirtje, maakt niet uit of er een gaatje in zit of niet.” In het verleden heb ik zelfs kledij met het prijskaartje eraan nog gedoneerd. Ik heb mezelf meerdere keren tot Soldenqueen gedoopt en ik ben er nog altijd heel gevoelig voor. Zoals ik eerder schreef: “Rode stickers trekken nog altijd mijn aandacht en dat zullen ze ook altijd blijven doen. #recoveringhoarder” Uiteraard is het geweldig om iets te kopen in solden….als je het nodig hebt. Als er een gat in de schoen van één van mijn zonen zit vervang ik die ook liever door een schoen in solden, maar ervaring leert me dat in vele gevallen een solden-aankoop een onnodige aankoop is.

Kopen jullie veel in solden? Hou je evenveel van deze aankopen?

The time is now

“Ik zou dat ook willen maar ik moet eerst tijd hebben”. “Ik kan niet want ik wil het goed doen en dat lukt momenteel niet.” “Dat zal niet gaan zolang ik mijn leven niet op orde heb.” “Daar heb ik nu geen ruimte voor in mijn planning”. Dit zijn maar een paar van de uitspraken die ik hoor als mensen me horen vertellen over mijn minimalismemanie. Maar ervaring leert dat je echt niet veel tijd nodig hebt om te minimaliseren. Op een dag ben ik gewoon begonnen. Je hebt er geen fancy materiaal voor nodig -integendeel- je probeert materiaal kwijt te geraken. “Just do it” roept Nike en ze hebben overschot van gelijk. James Clear spreekt in zijn boek “Atomic Habits” over de 1%-rule. Als je iets elke dag 1% beter doet dan de vorige dag dan ga je traag maar zeker vooruit. Het is niet nodig om elke dag tonnen materiaal uit je huis te slepen, maar als je elke dag iets kleins aanpakt zal dit op lange termijn echt een effect tonen. Persoonlijk vind ik het zelfs beter om minimaliseren en declutteren traag aan te pakken. Zo bewaar ik het overzicht en kan ik beter inspelen op wat als volgt moet aangepakt worden.

The time is now, dat geldt niet alleen voor minimaliseren maar bij elk project waarbij je een verandering wil teweeg brengen. Gewoon beginnen, bekijken vanop afstand wat je reeds deed en evalueren, eventueel bijsturen en dan weer verder doen als je tevreden bent met het bekomen resultaat.

en nu zit ik de rest van de avond met Moloko in mijn hoofd!

Voor het geval dat…

Ook al ben ik een notoire introvert, toch hou ik er van tijd tot tijd wel eens van om een klein feestje te organiseren. Hoewel een feestje momenteel als een exotisch evenement klinkt, iets wat je alleen nog in filmpjes ziet, hou ik vast aan de gedachte dat we dat ooit wel nog eens gaan mogen opnieuw organiseren. Ik ben een grote fanaat van een concept waarbij je zo weinig mogelijk moeite doet om iets op poten te zetten en tegelijk voldoende ruimte en tijd hebt om met iedereen een praatje te slaan. Zo hadden we de laatste jaren reeds een aantal shitty dinners, een pizzaparty en een Friday Night Mac ’n Cheese. Vijftien eters is geen uitzondering op zo’n feestje al is het wel het maximum. Logistiek vraagt het niet zoveel, als iedereen een stoel heeft, een bord en een mes en vork zijn we al goed op weg. Er wordt meestal cava gedronken, pintjes uit de fles of duveltjes. Als aperitief mindert de fles Gin wel eens of serveer ik wel eens een andere versie die ik leerde kennen: Martini Tonic. Toch puilt mijn glazenkast uit en bezit ik drie soorten servies.

In mijn servieskast waren 6 wijnglazen te vinden. Dit is niet de kast waar ik mijn dagelijkse glazen bewaar, die heb ik recent verzet. Er stonden nog eens 6 dezelfde wijnglazen in mijn “achterkot”. Er huizenierden 6 cavaglazen en ik vond nog eens 5 champagneglazen in een doos gestockeerd. Van zowat elk biertje dat we hier ooit gedronken hebben staat er een glas in mijn kast. Ik vond 4 glazen van Trappist West-Vleteren, iets wat ik jaren geleden kocht op vraag van iemand en nooit heb gegeven. Uit ervaring weet ik dat hier nooit tegelijk 12 glazen wijn gevuld worden. Ik hield er 8. Ook van de cavaglazen deed ik er 5 weg. Ik doorliep de rest van mijn servieskast en maakte telkens de afweging: “Ga ik ooit voor zoveel mensen tegelijkertijd ditzelfde nodig hebben?”. Als het antwoord “neen” of “misschien” was dan ging het eruit. Ik besefte dat ik veel van die dingen hield “voor het geval dat…” maar weet je, al dat materiaal neemt enorm veel plaats in. Zo stonden er ook 10 slakommen. In allerlei vormen en maten. Soms maak ik wel eens grote porties tiramisu op vraag. Die lekkernij past daar netjes in. Tijdens zomerbarbecues gaan de groentjes en slaatjes ook in die potten. Ik had het moeilijk om hierin te beslissen, dus deed ik weg wat ik zeker niet meer ga gebruiken en legde een briefje met een datum in de kommen. Als ik ze niet gebruikt heb voor die datum gaan ze er ook uit!

Die items “voor het geval dat…” slorpen veel energie en ruimte. Ik vond een setje dreupelglazen dat we ontdekten in ons huis toen we het kochten. Ze zien er nog treffelijk uit maar….wij drinken geen dreupels. Dat is een traditie van onze grootouders (of van die mensen die hier woonden voor ons). Ze stonden dan ook al 6 jaar onaangeroerd in onze keukenkast en gaan er dus uit.

De keukenkast kuiste ik uit en vulde ik opnieuw met de items die ik ècht gebruik (met de slakommen on hold weliswaar). De rest breng ik deze week naar de kringwinkel.

Is dit een minimalistische kast? Neen, maar alles wat erin staat gebruik ik. Hopelijk binnenkort weer op één van onze eenvoudige feestjes. Wie komt?

Eat well for less

Kim is de schuldige voor mijn nieuwe tv-show-crush. Toen ze in haar instastories iets postte over “Eat Well For Less” was ik meteen getriggerd. Britse gezinnen nemen hun kook- en shopgedrag onder de loep in de hoop wat te kunnen besparen op het einde van de rekening. Twee gewiekste presentatoren -een kok en een groenteboer – begeleiden hen bij dit proces. Gedurende enkele weken worden hun vaste producten al dan niet vervangen door alternatieven met witte etiketten, het is aan het gezin om in te schatten welke producten ze willen behouden in hun volgende winkelkar en welke ze vervangen. Ondertussen onderzoekt het team van Eat Well For Less de inhoud van sommige producten door smaaktesten af te nemen en gezonde, goedkopere alternatieven voor te stellen.

De deelnemers aan het programma doorgaan allemaal hetzelfde patroon: ze vertrekken naar de winkel zonder boodschappenlijstje of als ze er al één maken wordt dit along the way compleet genegeerd.

Ze hebben veelal geen mealplan en improviseren ter plekke wat ze gaan eten. Als ze iets vergeten gaan ze de volgende dag terug naar de winkel en kopen weer een volle winkelkar. Hun voorraadkasten puilen uit en my god wat daar allemaal wordt weggegooid aan voeding die over datum is. Mijn hart breekt bij elke vuilbakshot.

Uiteraard worden de extremen in zo’n show wat opgedreven maar de kern van het verhaal is wel heel waardevol: make a plan and stick to it! Toch slagen veel mensen er niet in om een simpel boodschappenlijstje op te maken. Ik krijg ook nog altijd veel meewarige blikken als ik over mijn weekmenu spreek. “Een weekmenu? Amaai zeg, gie soaie doze!” Ik ga gemiddeld twee keer per week naar de winkel. De ene keer voor de boodschappen voor het weekmenu en eventuele nodige aanvullingen van algemene zaken, een tweede keer voor vers broodbeleg en enkele noodzakelijkheden die niet kunnen wachten tot de wekelijkse boodschappen. Ik heb een kleine voorraadkast (met soms teveel ananas) en in de garage staat wat van onze favoriete frisdrank – melk – toiletpapier en consoorten.

Niet alleen planning wordt aangeprezen in deze show, er wordt ook benadrukt om je koopgedrag te analyseren. Tijdens het shoppingmoment van de deelnemers werden ze heel vaak verleid door “buy one, get one free” en andere solden artikelen in de winkel. Dat jaagde hun rekening aanzienlijk de hoogte in, ook al hadden ze zelf het idee dat ze “een batje deden”. Als je iets niet nodig hebt is iets in solden aanschaffen nog altijd duurder dan het helemaal niet te kopen.

Koop ik dan nooit iets dat in aanbieding staat? Jawel hoor, nogmaals ik ben hier niet om met de vinger te wijzen. Ik heb al een lange weg afgelegd waarin ik bulkpakken wasmiddelen kocht, zoveel dat ik het stof eraf moest wrijven als ik ooit een nieuwe fles nodig had. Nu koop ik er als ik er nodig heb en weet je, er is àltijd ergens een promo te vinden waardoor ik op dat moment ook een centje bespaar. Rode stickers trekken nog altijd mijn aandacht en dat zullen ze ook altijd blijven doen. #recoveringhoarder

“Eat well for less” bevat zoveel van de ideeën die ik reeds installeerde en blijf evalueren voor mezelf. Ik kende het niet omdat ik geen televisie-abonnement meer heb maar ik stream de show vlotjes via VTMgo. Kim waarschuwde me al en ze had overschot van gelijk: dit programma is verslavend!

Inbox zero

Enkele weken geleden heb ik al mijn e-mails gewist uit mijn gmail-account. Ik bewaar enkele belangrijke zaken in een vijftal mappen en de overige 14 000 mails (ik zever niet) heb ik gewist. Ik heb dit e-mailadres al sinds het jaar 2004 en ik wiste tot voor kort nooit mails. Mijn inbox was mijn persoonlijke opslagplaats van alle informatie die ik ooit nodig had, van de reservatie in een restaurant in het jaar 2011 tot een heen-en-weer-gesprek met vrienden over het menu voor oudejaarsavond 2007. Alles kon ik erin terug vinden. Tot Google ineens aangaf dat mijn opslagruimte vol zat. Nu maak ik er een sport van om Inbox Zero aan te houden. Maar die duivelse reclamemails zijn onverbiddelijk. Het is een fulltime job om die inbox netjes te houden en ik doe niets anders dan swipen naar links om mails te verwijderen. Nu ben ik gestart met me uitschrijven voor nieuwsbrieven van webshops. Het is soms zoeken welk knoppen ik nu juist moet indrukken om me effectief uit te schrijven, want als je niet goed kijkt schrijf je je in voor nog meer nieuwsbrieven! Soms moet ik een vijftal schermen doorlopen om er uit te geraken terwijl je inschrijven met één klik voldoende is. Maar het is het waard, want het biedt wel rust zo’n propere inbox

Ook brievenpost probeer ik zo snel mogelijk te sorteren wat weg mag en wat moet geklasseerd of betaald worden. De antireclame-sticker op de brievenbus doet goed zijn werk dus over folders hoef ik niet meer te beslissen, die komen het huis niet meer in. De post meteen doornemen zorgt ervoor dat er zich geen stapels krantjes of blaadjes meer opstapelen op de trap zoals vroeger. Ervaring leert me dat tijdschriftjes “die ik misschien nog ga lezen” meestal toch ongelezen op de papierhoop belanden, dus als ik die niet meteen doorneem vliegen die ook in de papierbak. Het vraagt wat energie op het moment zelf maar het is een ideale hack om papierhoopjes te voorkomen!