Heb jij dan niets in je huis staan?

“Heb jij dan zo’n huis met niets in?” Het zou een vraag kunnen zijn voor een beginnende minimalist. Neen! Absoluut niet! Ik heb nog altijd gigantisch veel items! Er slingert hier dagelijks heel veel rommel rond en als je een kast opentrekt is deze niet persé superstrak op orde. Het gaat hem niet alleen om “een bijna leeg huis” of “overleven met slechts 50 items” zoals je op sommige YouTubekanalen kan volgen. Ik vind deze filmpjes wel interessant en ze inspireren me regelmatig om verder te declutteren maar extreem vind ik nooit OK. Net die mindset van “Je mag maar zoveel items hebben” of “Je mag niets dubbel hebben” vind ik te beperkend en strookt niet met de boodschap waar ik zelf achter sta. Doe wat je wil, vul je leven in zoals jij dat wil. Wil jij graag veel gerief en hebbedingen, be my guest! Daar lig ik totaal niet van wakker, zolang jij er niet wakker van ligt. Whatever makes you happy! Zelf probeer ik zoveel mogelijk onnodig gerief te weren en daar ben ik dagelijks mee bezig. Soms in grote getale, soms in kleine stapjes. Zo hebben we deze week besloten om de tafel in de leefruimte uit elkaar te halen en opzij te zetten tot we hem echt nodig hebben. De eettafel wordt gebruikt als er mensen komen eten. Voor de rest dient hij als dumpplaats voor alles wat we kwijt moeten. Papieren, half afgewerkte tekeningen en puzzels, klein speelgoed, boeken. We kregen de tafel van dierbare vrienden en hij kwam reeds goed van pas aangezien er 12 personen aan kunnen plaatsnemen als we hem volledig uitschuiven. Maar we gebruiken hem onvoldoende om hem constant te laten staan, dus plaatsten we hem aan de kant. Nu we de ruimte hebben vrijgemaakt is er voor de kinderen meer plaats om te spelen want dat doen ze nog altijd het liefste op de vloer. Ik droom ook al een tijdje van een eigen leeshoekje met een oorfauteuil en een voetenbankje, dit wordt dan ook het volgende spaarprojectje. En als die dierbare vrienden ooit weer mogen komen eten halen we met veel liefde onze grote tafel boven om hem feestelijk aan te kleden. Ik kijk er al keihard naar uit!

So far so good.

Het moeilijkste onderdeel van declutteren is ontegensprekelijk: memorabilia. Ik had dozen vol wenskaartjes, aandenkens van uitstapjes en enorm veel oude foto’s. Van de foto’s bewaarde ik de mooiste. Aan de data op de concerttickets kun je zien dat ik best lang aan materiaal kan vasthouden.

Deze items brengen je niets nuttig meer bij in het leven, maar toch kan moeilijk zijn om ze te minimaliseren doordat ze ons herinneren aan wie we waren. Toen ik kinderloos was ging ik veel naar optredens. Als tieners bezochten we jaarlijks verschillende festivals. Als kind gingen we op reis naar Spanje. We stapelen de aandenkens op in stevige dozen op zolder en om de zoveel jaar grasduinen we in de herinneringen die ze oproepen. Maar wat ben je met vijf concerttickets in een doos op zolder? Ook zonder het entreeticketje van 12 jaar oud kan ik me het concert van Leonard Cohen in Brugge nog levendig voor de geest halen. Zo vond ik laatst wat oude cassettes terug. Deze werden non-stop afgespeeld in mijn vaders’ donkerblauwe Toyota op onze reizen naar Spanje. Ik moet er geen tekeningetje bij maken: tien uren hetzelfde cassetje, dat kruipt in je herinneringen. Een cassettespeler heb ik niet meer en geef toe, de kwaliteit van een cassette is nu ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Dus Bryan Adams, Tour of Duty en The Radios verlieten het huis. Maar niet alvorens ik een nieuwe Spotify-lijst aanmaakte met die nummers. Zo blijven de herinneringen levendig en de kasten leeg!

Je mag me veroordelen voor mijn muzieksmaak in de jaren 90. Bryan for the win!

Meer dan alleen “alles buiten!”

Minimalisme zie ik niet alleen in het kader van “minder materiaal bezitten”. Gerief wegwerken is er een onderdeel van maar het onderwerp is voor mij veel ruimer dan dat. Het is in mijn geval een levensstijl waarbij alle overtollige ballast overboord wordt gegooid. Een way of life waarbij ik veel meer de balans opmaak en nadenk alvorens nieuw gewicht wordt toegevoegd. Uiteraard is dit een langdurig proces en ik ben dan ook nog maar pas gestart. Toch voel ik al na enkele maanden een wezenlijk verschil in de manier waarop ik naar bepaalde dingen kijk. Ik ben nu aan het leren hoe ik hiermee moet omgaan. Hoe ik die nieuwe inzichten beetje bij beetje kan omzetten in de praktijk. The Minsgame spelen, van tijd tot tijd digitaal minimaliseren of expliciet vragen om geen geschenken mee te brengen bij dinnerparty’s zijn hier allemaal voorbeelden van. Over het algemeen probeer ik mezelf ook heel regelmatig de vraag te stellen: “Heb ik dit nodig?” en dat kan op de verschillende aspecten van het leven slaan. Het uit zich voornamelijk in het niet meer klakkeloos “ja” zeggen op iets. Het is een microbe waar je – eens ze je te pakken krijgt – moeilijk vanaf geraakt.

Brolschuif

In ieder huis waar ik woonde en ook in dit huis heb ik er één: een brolschuif. Klinkt herkenbaar? Kabels, batterijen, zaklampen. Allemaal daar te vinden. Veelal is het de bovenste schuif in een kast binnen handbereik. In mijn geval in een kastje dat binnenkort verdwijnt uit ons huis. Het kastje kocht ik in Ikea toen ik in 2005 alleen ging wonen, mijn vriendin Maaike verloor er zelfs het bewustzijn bij toen we het in elkaar trachtten te vijzen (maar dat is een ander verhaal…). Het deed 15 jaar goed dienst maar telkens waren de schuifjes gevuld met brol. Marie Kondo zou prediken: “Geef alles een huis”. Wel, die schuif was het huis van onderstaande zaken:

Zoals ik al zei: zaklampen, multimediatoestellen die ik niet meer gebruik, iPods, oortjes en allerlei oplaadtoestanden. Kabels waarvan ik niet weet waarvoor ze dienen.

Het is niet moeilijk: wat ik niet kan definiëren vliegt onherroepelijk de vuilbak in. Dat is een no-brainer. Andere zaken worden eerst getest. De fake Apple-lader die ik ooit online bestelde bleek totaal niet te werken en vloog de vuilbak in. Twee van de drie zaklampen waren plat. In één van die twee waren de batterijen uitgelopen: weg ermee! Voor de andere bestel ik nieuwe batterijen, we vallen hier regelmatig wel eens zonder elektriciteit, één van de twee zaklampen ga ik bij de elektriciteitskast bewaren, dat lijkt me logischer dan ergens in een schuif.

De sportbandjes vlogen weg: al meer dan een jaar niet gebruikt betekent ook onherroepelijk weg.

De schuif ziet er momenteel nog zo uit:

Straks eens aan mijn echtgenoot vragen of hij van plan is om de fietscomputer nog te gebruiken. Veel van de toestelletjes in de brolschuif werden vervangen door apps op onze smartphone. Omdat mijn jongste zoon nog geen smartphone met Spotify heeft kan hij nog even gebruik maken van de oude iPod maar daarna gaat deze onherroepelijk naar het recyclagepark!

(en ondertussen probeert mijn jongste zoon uit te vogelen hoe die oude Nokia werkt, swipen is dus geen optie)

maar het is nog niet perfect dus ik ben niet tevreden!

Ik hoorde een deelneemster tijdens een workshop handlettering bovenstaande titelzin verzuchten. Ik heb even gedacht om deze nieuwe blog wat bij te werken hier en daar tot hij proper staat. “Het ziet er niet uit” “Pfft, gelijkt nog aan niks”. En inderdaad, de site is verre van klaar, ik heb nog serieus wat prutswerk. Toch heb ik hem reeds gelanceerd. Ik blog ondertussen al een tiental jaar op mijn andere website. Deze had verschillende thema’s, headers en kleurenpaletten doorheen de jaren. Om de zoveel tijd doe ik een schoonmaakbeurt waarbij ik een nieuwe header maak of het lettertype aanpas. Ik vermoed dat deze Minimaliese ook wel nog enkele make-overs zal krijgen en in tussentijd kribbel ik alvast mijn gedachten neer, want daar gaat het in principe over. De inhoud staat centraal. Ik zette met opzet in de titel de quote van de dame die naast ons zat in de handletteringworkshop omdat ik zoiets als een valkuil aanzie. Beter iets lanceren dat niet perfect is dan helemaal niets maken denk ik. Al prutsend leert men. En al prutsend zal deze site zich ontwikkelen.

Minimaliese?

Een frisse start aan het begin van een nieuwe maand. Dat klinkt wat als “goeie voornemens” maar dat is het helemaal niet. Deze blog is als het ware een spin-off van mijn hoofdblog. Sinds ik kleine stapjes zet in het minimalisme, declutteren en downsizen is er een soort van nieuwe wereld voor mij open gegaan. Een wereld waarin ik op een andere manier naar materiaal en bezittingen kijk. Ik durf mezelf geen minimalist te noemen maar ik wil wel deze levensstijl exploreren. Op deze blog kun je mijn zoektocht meevolgen.